Nota biograficzna
Bogdan Ostromęcki urodził się 12 lipca 1911 roku w Kowalu, miasteczku położonym w powiecie włocławskim, w środowisku inteligencji. Ojciec jego, Jan Ostromęcki, był pracownikiem i działaczem spółdzielczym, osierocił przyszłego poetę, gdy ten miał siedemnaście lat. Matkę jego, Marię z Kasińskich, żywo interesowała literatura oraz filozofia i te zamiłowania wpajała w syna.
Początki nauki zdobył Ostromęcki w domu, dzięki troskliwej opiece matki. W 1921 roku rodzice oddali syna do Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego w Zduńskiej Woli, dokąd przeniosła się jego rodzina. Po ukończeniu w 1930 roku szkoły średniej i uzyskaniu świadectwa dojrzałości Ostromęcki wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1934 roku, otrzymując dyplom magistra praw. Jako student prawa brał czynny udział w akademickim życiu społecznym, był członkiem Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej, ponadto aktywnie uczestniczył w pracach Koła Polonistów i w istniejącym przy nim Kole Literackim. W latach 1934-1937 odbył aplikację sądową w Warszawie, po czym pracował w Departamencie Nauki i Szkół Wyższych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
Pierwsze próby poezjowania podjął Ostromęcki w ostatnich latach szkolnych i kontynuował je w okresie studiów. Zadebiutował jako poeta w 1939 roku, na łamach wychodzącego w Poznaniu pisma "Kultura".
Wybuch drugiej wojny światowej zastał poetę W Warszawie, gdzie spędził lata okupacji. W tym czasie zaczął studiować polonistykę na jednym z tajnych kompletów poznańskiego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, który działał w Warszawie. "Zbieraliśmy się - wspomina Ostromęcki - w najrozmaitszych punktach miasta. Były to bardzo mile i nie pozbawione zresztą zrozumiałych emocji spotkania". Wykładowcami jego byli tacy wybitni historycy literatury polskiej, jak profesorowie Zygmunt Szweykowski i Roman Pollak. W tym okresie poeta działał także w ruchu oporu w szeregach Armii Krajowej, pod pseudonimem "Kowal", m. in. w Biurze Informacji Prasowej. "W czasie wojny - wyznał Ostromęcki - zetknąłem się też z podziemnym nurtem życia literackiego. Najgłębsze wspomnienia zostawiły mi konspiracyjne wieczory literackie. Od 1943 roku zaczęły się mnożyć te zebrania. Wyraźnie utrwalił się w mej pamięci uroczysty - muzyką i recytacjami znanych aktorów - wieczór poezji Norwida." Na życie zarabiał poeta pracą w małym sklepiku żelaznym.
Po powstaniu warszawskim znalazł się w Grójc-ckicm na wsi, skąd w lutym 1945 roku powrócił do Warszawy, gdzie mieszka do dziś. "Był rok 1945 - zwierzył się po latach - jeszcze trwała wojna. Wtedy, w ponury wieczór, na tle zburzonej Warszawy usłyszałem po raz pierwszy swoje wiersze recytowane z ulicznego głośnika, 154 jako jedną z pierwszych audycji w Polskim Radio.
Należę do pokolenia warszawiaków, którzy przeżyli trzy epoki swego miasta. Warszawę ostatnich lat przed wybuchem wojny, Warszawę okupacyjną, roztrzaskaną i wreszcie obecną, inną, niż była. Wycieczki do dzielnicy najbardziej związanej z moim prywatnym życiem, z czasami okupacji, to znaczy na Mokotów, przeżywam jako odczuwalną obecność dawnego, jako coś, co przeszło, a może właśnie żyje, bo jest w pamięci". W maju 1945 roku poeta rozpoczął pracę w oswobodzonej Warszawie, po . czątkowo jako radca prawny, a następnie w dziale propa-gandowo-prasowym Ministerstwa Odbudowy, gdzie opracowywano m. in. projekt nowej Warszawy, lokalizację, planowanie przestrzenne.
