Eksperymenty
I oto po długich latach przeróżnych wędrówek po tych rozległych obszarach powracam w ostatnim cyklu, w "Inskrypcjach polskich", jakby znów do tego samego kręgu, co na początku, do tej fascynacji polskością. Powracam do punktu wyjścia, do wieczystej, swoistej "specyfiki" losów polskich. Ale powrót ten jest zarazem, jak mi się zdaje, i otwarciem nowej drogi. Moje doświadczenia twórcze na przestrzeni tych lat i tych nielicznych, ale mających dla mnie osobiście znaczenie każdorazowo odrębnego eksperymentu - tomików pozwoliły mi, jak sądzę, powrócić do tego kręgu problemów w sposób już odmienny. Bowiem ostatnie wiersze nie są już tylko refleksem tamtej przeszłości, refleksem przeżyć związanych z konkretną sytuacją dziejową - ale jest to próba, poprzez zagadnienia artystyczne, formalne, poprzez poszukiwanie funkcjonalności słowa poetyckiego, wyrażenia związku z tym przebogatym podłożem, jakim jest dziedzictwo mitu plemiennego, obyczaju, kultury, historii, krajobrazu, a nade wszystko - języka. Próba wyrażenia czy zasygnalizowania związku z tym dziedzictwem wszczepionym w nas, żyjącym w każdym z nas, w naszej współczesnej świadomości i "pamięci" w warstwach przedświadomych naszej psychiki.
Żyjemy w świecie, w którym najtrudniejszym osiągnięciem staje się przeżycie czegoś "na własny rachunek". Żyjemy w cywilizacji, w której widmo powszechnego konformizmu spędza sen z niejednych powiek. W tej sytuacji to wszystko, co może jeszcze mieć charakter doznania indywidualnego, doświadczenia czegoś nie dzięki informacji z zewnątrz, ale dzięki pracy własnej wyobraźni, staje się wartością nie do pogardzenia.
Wychodząc z tego dość już rozpowszechnionego sądu, chciałbym podzielić się z czytelnikami kilku myślami odnoszącymi się do samego aktu kreacji poetyckiej. O ile bowiem istnieje jeszcze możność odnalezienia, przeżycia tego "doświadczenia osobistego" - to gdzież może ona istnieć bardziej, jeśli nie w akcie twórczości poetyckiej. Może istnieć - dodajmy - o ile akt ten jest aktem autentycznym, to znaczy skierowanym właśnie na osiągnięcie doznania najbardziej indywidualnego, wynikającego z samych głębin życia psychicznego autora.
Można by zgromadzić setki definicji próbujących odpowiedzieć na pytanie, co to jest poezja. Nie będę powiększał ich liczby. Chciałbym tylko podzielić się z czytelnikami kilku myślami co do istoty poetyckiego przeżycia twórczego.
