Doświadczenie osobiste
Wydaje mi się, że można to przeżycie traktować jako wyładowanie w szczególnych formach pewnej, swoistego rodzaju, energii ludzkiej. Tam, gdzie nie ma ładunku takiej energii, nie ma i faktu poetyckiego. I wtedy jest rzeczą bez znaczenia, czy utwór mieści się w ramach takiej czy innej poetyki. Czy jest bardziej "klasycyzujący", zobiektywizowany, czy jest wyrazem dążenia do bardziej bezpośredniego związku osoby autora z utworem.
"Doświadczenie osobiste", leżące u podstaw aktu twórczego, to właśnie wyraz działania tej wspomnianej wyżej energii. Wydaje mi się, że zbliża się ono do stanu głębokiej kontemplacji i jakby "nadświadomości". Dlatego też cechą tego przeżycia jest to, co nazywamy "bezinteresownością". Absolutnym wyzbyciem się wszelkich perspektyw ubocznych, nieistotnych, względnych. Można by powiedzieć, że jego intensywność i stopień koncentracji zbliża je do przeżycia mistycznego, gdyby nie większy, w wypadku twórczości poetyckiej, stopień świadomości i samokontroli.
To, co nazywam "poetyckim doświadczeniem osobistym" *, nie jest zależne od takiego czy innego kręgu tematycznego, od takiego czy innego przedmiotu. W jego zasięgu leżą sprawy najróż-norodniejsze i najbardziej odległe od siebie. Używam terminu "doświadczenie" w znaczeniu doznania czegoś, przeżycia czegoś, a nie w znaczeniu tzw. "doświadczenia" życiowego, potocznie pojętego.
łość ku konkretnej osobie i poczucie nie zawsze określonej i uświadomionej sobie więzi z wszechświatem, albo z bezosobowo lub osobowo pojętą Istotą Bytu, poczucie wykorzenienia i wspólnoty, stan zagubienia i łaski. Celowo użyłem tu ostatnio przykładów charakteryzujących stany wewnętrzne i nie odnoszących się do zjawisk, konkretów naszego życia i rzeczywistości nas otaczającej. Bowiem i te niemal abstrakcyjne kategorie i stany są terenem, na którym rozgrywać się może "poetyckie doświadczenie osobiste".
