Źródła inspiracji
Sięganie do źródeł, z których rodzi się poczucie więzi z własnym narodem, nie jest bowiem sprzeczne z coraz bardziej powszechnym uświadamianiem sobie przez różne struktury narodowe faktu, że mówiąc słowami St. Exupery'ego - "ziemia jest planetą ludzi". Że żyjemy w okresie, który, powołując się znów na Theilharda de Char-din, nazwać by można epoką "planetyzacji ludzkości". Każdy dojrzały akt poetycki, wyrastający ze wspomnianego "doświadczenia osobistego", będzie przecież każdorazowym wzbogaceniem życia psychicznego całej ludzkości, a więc jeszcze jednym fenomenem "planetyzacji". Będzie miał walor czynnika humanizującego nasz świat, mimo że związany zostaje ze sferą przeżyć tak regionalnych.
Ale to "doświadczenie osobiste" twórcy będzie związane przecież z kręgiem dla poety naj-13 ważniejszym, bo tym, który narodził go właśnie
jako poetę. Przypomnę tu słowa poety tak obcego wszelkiemu partykularyzmowi i egoizmowi narodowemu, jak Guillaume Apollinaire. Zapytany przez kogoś, czemu na początku (pierwszej przyp. mój) wojny światowej wstąpił do armii jako ochotnik, odpowiedział: "Pour defendre la langue qui chante..." Aby bronić mowy, która śpiewa...
I oto dochodzimy do momentu dla poety najważniejszego. Do słowa, z którego i w którym rodzi się jego poezja. To właśnie słowem, w słowie i przez słowo poeta pragnie ocalać, utrwalać i podsycać życie tego swoistego dlań "pola doświadczeń", jakim jest jego naród. W słowie, w języku, w którym kształtowała się jego świadomość, który wyrósł z niejasnych, przedświadomych wrażeń dzieciństwa, a może jeszcze i sprzed dzieciństwa.
W tym słowie, o ile wyrasta ono z osobistego doświadczenia poety, spełnia on swą funkcję jako członek wspólnoty narodowej, spełnia w ten sposób, że słowem tym nie stara się służyć doraźnym i aktualnym celom, nie stara się nawet o tworzenie czegoś w rodzaju poetyckiej kroniki przeszłości - ale rozwijając życie tego słowa w swych wierszach, toruje drogę przyszłości i podejmuje troskę Tego, który był przekonany, że to "narodowy artysta organizuje wyrobraźnię" - swego narodu.
1 w słowie tym zamyka się wszystko, czego może on dokonać tutaj, na przeznaczonym mu skrawku ziemi, na którym dla niego wszystko się kończy i od którego wszystko znów się zaczyna - na niewiadomych przeznaczonych mu granicach czasu.
