Okres powojenny
Po wojnie Ostromęcki od razu włączył się do pracy nad odbudową życia kulturalnego w kraju, nawiązał współpracę z czasopismami: "Tygodnik Powszechny", "Nowiny Literackie", "Skarpa Warszawska", "Stolica", w których publikował wiersze oraz artykuły. W 1946 roku wspólnie z kilku kolegami założył pierwszą w powojennej Warszawie grupę literacką "Próg". Łączył poetów wspólny warsztat oraz dotkliwy brak areny, na której mogliby się wypowiedzieć. "Przez długie kilkanaście miesięcy po odzyskaniu niepodległości - pisze Jerzy Zagórski - poezja w Warszawie powojennej, w mieście o uciążliwej komunikacji, trudnych warunkach bytowania, mogła chyba dźwięczeć najśmielej właśnie w gronie kilku zebranych kolegów... Cóż ich z sobą wiąże? - zadał sobie to pytanie Zagórski w 1947 roku. - Jest to śpiew na ruinie, który 155 próbuje przezwyciężyć chaos rzeczy i wartości zburzonych. Ci poeci starają się nadać poetycki sens obecnemu istnieniu Warszawy in specie, a istnieniu obecnemu w ogóle in genere.
Szukają nowej prawdy życia, która by znalazła się w sprzeciwie do wczorajszej euforii niszczenia". Grupa urządzała wieczory poetyckie i spotkania z czytelnikami, w czasopiśmie "Tygodnik Warszawski" prowadziła kolumnę poetycką, ponadto wydawała Bibliotekę "Progu", w której w 1947 roku wyszedł debiutancki tom wierszy Bogdana Ostromęckiego Popiół niepodległy. Zbiór, poświęcony przeżyciom wojennym, zawiera utwory przeważnie o tematyce okupacyjnej. "Już we wstępnym wierszu zbioru - stwierdza Adam Włodek - znajdujemy motywy, które rozwijane konsekwentnie na kartach dalszych, świadczą niewątpliwie
0 dużej odrębności wyrazu artystycznego. Konkretnie mam na myśli przede wszystkim ową swego rodzaju krajobrazową fantastykę, położoną jako tło pod historię ludzkich spraw minionej wojny".
Drugi z kolei tom wierszy ogłosił Ostromęcki w 1952 roku, pt. Muzyka nad Młynowem, który potwierdza miłość poety do kraju, do człowieka i przyrody ojczystej. Po ukazaniu się zbioru Stefan Lichański, który nazwał poetę "śpiewakiem delikatnych, subtelnych wzruszeń", m. in. napisał: "Siłą jego poezji jest właśnie spontaniczność jego liryzmu... Ostromęcki to liryk czystej krwi.
Poezja jego jest szczególnie uczulona na emocjonalne działanie momentu doznania lirycznego wraz z całą mgławicą osnuwających się wokół niego skojarzeń pojęciowych i obrazowych. Jest to jednak wrażliwość na wskroś humanistyczna. Dlatego też Ostromęcki tak chętnie sięga po tematykę aktualną, tak mocno zaabsorbowany jest ścieraniem się starego z nowym, przeobrażaniem się polskiej rzeczywistości... Liryka Ostromęckiego przemawia krystalicznie czystym wierszem, wierszem kondensują-cym w sobie ogromny ładunek wzruszenia, a wolnym absolutnie od łzawego sentymentalizmu łatwych roztkli-wień i snobistycznych zachwytów nad naiwnym pięknem przydrożnych kapliczek i świątków". Poezję Ostromęckiego charakteryzuje ponadto nowoczesność w formie, wyszukana melodyka, co sprawia, że każdy z jego wierszy stanowi jakby oddzielny utwór muzyczny.
