Praca w radio
Blisko sześć lat poeta nie opublikował żadnego tomu wierszy. Od 1950 roku pracuje w Polskim Radio, w Redakcji Audycji Poetyckich. Do dziś pisze felietony, reportaże, przygotowuje audycje popularyzujące poezję. Praca w Radio łączy się dla Ostromęckiego z oceną mnóstwa maszynopisów, przesyłanych przez ludzi rozmaitych środowisk i różnego wieku, z przesyłaniem odpowiedzi na listy słuchaczy, z których wielu zawdzięcza audycjom pierwsze zetknięcie się z poezją, a którym Ostromęcki stara się dać klucz do zrozumienia, poznania i przeżywania poezji.
Poszukując coraz to nowych środków popularyzacji poezji i starając się ułatwić słuchaczom jej odbiór, Ostromęcki uprawia różne formy twórczości radiowej. Do audycji przez niego opracowanych należą m. in. wyróżnione na konkursie w 1960 roku słuchowisko o życiu 157 i twórczości Fryderyka Chopina pt. Dialog i milczenie czy też powstała w 1963 roku rzecz o Cyprianie K. Norwidzie Romans u kaskady. Z poszukiwań pewnych form słowno-muzycznych powstał dla Polskiego Radia jego utwór poświęcony pamięci Wawrzyńca Żuławskiego pt. Dach świata. Do poematu, składającego się z piętnastu części, muzykę skomponował Witold Rudziński, a wydało Polskie Wydawnictwo Muzyczne, później został wykonany w kraju przez wszystkie Filharmonie łącznie z Filharmonią Narodową w Warszawie. Dokonał Ostromęcki również przekładu tekstu oratorium Handla Sam-son dla Filharmonii Warszawskiej. W 1961 roku jego adaptacja operowa Odprawy posłów greckich z muzyką Witolda Rudzińskiego została wyróżniona nagrodą muzyczną w Monte Carlo. Ostromęcki jest też autorem libretta operowego pt. Sulamita, do którego muzykę napisał ten sam kompozytor, ponadto tekstu poetyckiego o charakterze oratoryjnym pt. Morze jedności odnalezionej, w którym sięgając do odwiecznych mitów miłości i śmierci, poruszył poeta współczesne problemy naszej cywilizacji. Utwór, z muzyką Jana Fotka, został nagrodzony na konkursie Polskiego Radia.
"Od lat opiekując się w Radio audycjami poetyckimi - zwierzył się Ostromęcki - miałem możność zetknąć się z wielu problemami i zastanawiać się nad nimi. Radio uświadomiło może po raz pierwszy wielu piszącym, że poezja jest sztuką nie dla głuchych. Radio otwiera epokę w życiu poezji, g3y od
Po etapie "milczenia - powtórzmy za poetą - rozterek, poszukiwań, nagłych zwrotów i nowych wysiłków", w 1958 roku opublikował Ostromęcki trzeci z kolei zbiór wierszy, zatytułowany Wędrowcy czasu, który cechuje różnorodność tematów, ale przeważa w nim re-fleksyjność, zaduma nad życiem. Po ukazaniu się tomu Roman Sliwonik m. in. napisał: "Poezja Ostromęckiego to przede wszystkim poezja odpowiedzialności za to, co się mówi... W orbicie zainteresowań twórcy tkwi przede wszystkim człowiek. Jest w tych wierszach jakby ciągła troska o człowieka, litość i rozgoryczenie, ale nie' ma zwątpienia... Ostromęcki jest przykładem poety o maksymalnie wyczulonym sumieniu, które nie potrafi zapomnieć wielkich, daremnych ofiar ludzkości, przeżywający je dotąd tak silnie, że ciągle musi do tych spraw powracać, od nich wychodzi do dnia dzisiejszego, konfrontuje... Postawa twórcy to postawa filozofa i poety. Filozof wie i nie dziwi się, poeta przeżywa i często agituje. Ale chyba częściej wygrywa poeta, namawia, ostrzega, niecierpliwi się i ciągle idzie z nami. Ciągła obecność poety, poczucie obowiązku, zaangażowanie t uczciwość jest chyba najpiękniejszym tonem książki i daje najlepsze pojęcie o autorze". Tom zawiera również cykl wierszy powstałych podczas pobytu autora we Francji.
