Znak planety
Znak planety to kolejny tom wierszy Bogdana Ostromęckiego, opublikowany w 1968 roku. Po ukazaniu się zbioru Lesław M. Bartelski m. in. napisał: "Znak planety trzeba uznać bez wątpienia za najciekawszy tom w dorobku Ostromęckiego już choćby dlatego, że o wiele wyraźniej niż poprzednio określa stanowisko etyczne i estetyczne autora. Wyraża się ono, ogólnie rzecz biorąc, w zaniepokojeniu losami współczesnego świata i kultury, a tego rodzaju postawa warunkuje także środki artystyczne. Od emocjonalnego ujmowania zagadnień, jakie cechowały jego pierwsze tomy, przeszedł Ostromęcki do intelektualnego. Znamienna to ewolucja. Człowiek wieku atomowego, nieustannie zagrożony zagładą, którego nic uwiodły pokusy i osiągnięcia cywilizacji, musi postawić także pytanie, jaki jest rzeczywisty znak planety? Odpowiedź nie będzie prosta ani jednoznaczna, gdyż świat dzisiejszy nie nakłania do optymizmu. Dlatego też 161 w wierszach Ostromęckiego napotykamy raz po raz na nutę katastroficzną, silniejszą nawet aniżeli w okresie okupacji... ów ton katastroficzny zmusza do zastanowienia, skąd się wywodzi".
"Nowa książka wierszy Ostromęckiego - stwierdza Michał Sprusiński - zawiera nie tylko szereg wierszy znakomitych... Przynosi zarys problematyki moralnej (jej ogniskowa to wina, kara, odkupienie, niepamięć), formułowanej nie przez nikłe >ja< liryczne, gospodarujące chaotycznie wśród >masek< i >person<, lecz wynikłej z rzeczywistych dylematów doświadczenia i wyobraźni, nie przekładających złudnego spokoju >formy< wierszowej nad niepokój pytań biografii otwartej".
W 1972 roku doczekał się Ostromęcki swego Wyboru wierszy, prezentującego przeszło trzydziestoletni jego dorobek poetycki, ponadto zawierający nowy cykl pt. Inskrypcje polskie. Na wybór składają się liryki refleksyjne, dające skondensowaną, skupioną prawdę o życiu i czasie nam współczesnym. "Poezja Ostromęckiego - stwierdza Zbigniew Bieńkowski - nie jest ani poezją zbuntowaną, ani nawet kontestacyjną. Ostromęcki szuka punktów oparcia dla trwania w historii i egzystencji. Ta poezja nie powstaje ani ponad, ani obok, ani przeciwko nurtowi historii 'i życia. Ona się cała w tym nurcie mieści".
Jaki jest stosunek Bogdana Ostromęckiego do jego warsztatu twórczego i do tradycji, daje nam wypowiedź samego poety: "Czy można mówić o wzorcach, o nauczycielach w poetyckim rzemiośle... Raczej o wykorzystaniu 162 tradycji, przetworzeniu stosownie do własnych proble-
mów artystycznych. Przecież jestem również i przede wszystkim czytelnikiem. Z nazwiskiem Mickiewicza łączę zawsze wyobrażenie o właściwym rozumieniu, o niedoścignionej dobitności słowa. Słowacki przemawia do mnie grą fantazji. Oczywiście Norwid, którego odkryłem i zrozumiałem w latach okupacji. Czechowicz jest mi bliski rodzajem wyobraźni. Od Przybosia uczyłem się nowoczesnych środków poetyckich. Gałczyńskiego cenię za oryginalność jego żywiołu lirycznego. Interesuje mnie także zagadnienie współpracy poetyckiej z muzyką".
W 1972 roku poeta został wyróżniony Nagrodą im. Włodzimierza Pietrzaka za całokształt twórczości poetyckiej.
